Ragnarök: Gdy kurczak pieje, nawet Odyn wstaje.

W wierszu Völuspá pojawiają się trzy koguty, piejące w różnych zakątkach kosmosu. Ich pianie nie jest ani ostrzeżeniem, ani znakiem do działania. To raczej moment, w którym wydarzenia same zaczynają się toczyć. Tekst nie zdradza, skąd pochodzą te ptaki, kto je umieścił ani czy mają naturę boską, symboliczną czy po prostu naturalną. Pojawiają się i głoszą nadejście przemian – a świat odpowiada na ich sygnał.

Pierwszy kogut, Gullinkambi, czyli „Złoty Grzebień”, pieje w Walhalli, budząc Odyna i pozostałych Asów. Jego pianie nie daje możliwości uniknięcia przeznaczenia – jest bezpośrednim sygnałem, że czas działań nadszedł. Drugi, czerwony Fjalar, rozbrzmiewa wśród olbrzymów w Jötunheim, pobudzając tamtejszych mieszkańców do ruchu. Trzeci z kolei, ciemny lub ciemnoczerwony, pojawia się w Hel, budząc zmarłych, którzy nie polegli w boju – w wierszu jego imię nie jest wymienione.

Co istotne, koguty nie biorą stron. Nie faworyzują bogów ani olbrzymów – sygnał dociera jednakowo do wszystkich królestw. W ten sposób wszyscy uczestnicy kosmicznego dramatu zostają wprawieni w ruch w tym samym czasie.

Ich pochodzenie pozostaje nieznane – prawdopodobnie celowo. W mitologii nordyckiej zwierzęta często pełnią funkcję wskaźników porządku świata, a nie jego sprawców. Tak jak wilki goniące słońce czy pianie koguta o świcie, oznaczają one przejście między stanami, przypominając o nieuchronności losu. Koguty nie wywołują Ragnaröku, one ogłaszają, że czas jego nadejścia już nie może być odwleczony.

Ton Völuspá jest tu kluczowy – bogowie nie reagują paniką, nie próbują zatrzymać nieuniknionego. Los nie jest czymś, przed czym należy uciekać, lecz czymś, co trzeba uznać i zrozumieć. Właśnie w ten sposób, poprzez pianie kogutów, Ragnarök rozpoczyna się od świadomości, a nie od zniszczenia.